postheadericon Wydzielanie żołądkowe

Wydzielanie żołądkowe. Pobudzające działanie histaminy na czynność wydzielniczą komórek okładzinowych błony śluzowej żołądka jest najsilniejszym farmakologicznym działaniem tej aminy. Dożylny wlew histaminy już w dawce 10 ug/kg/min (!) wywołuje u człowieka zwiększenie wydzielania kwaśnego soku żołądkowego. Działanie sokopędne histaminy nie jest znoszone przez typowe leki przeciwhista- minowe, np. przez difenhydraminę, które są antagonistami receptorów histaminowych Hi, umiejscowionych w mięśniach gładkich oskrzeli, jelit i dużych naczyń. Pohistaminowe wydzielanie soku żołądkowego jest natomiast hamowane przez niedawno zsyntetyzowane pochodne imida- zoliny – cymetydynę i ranitydynę. Leki te hamują działanie histaminy na komórki okładzinowe błony śluzowej żołądka na mięsień macicy i serce. Receptory histaminowe w tych narządach nazwano receptorami H2.

Duża aktywność biologiczna histaminy w stosunku do komórek okładzinowych jest podstawą do przypuszczenia, że histamina oprócz gastry- ny i acetylocholiny jest fizjologicznym stymulatorem wydzielniczym błony śluzowej żołądka. W związku z tym, że cymetydyna i ranitydyna hamują wydzielanie żołądkowe wywołane nie tylko przez histaminę, lecz również przez związki cholinomimetyczne, pentagastrynę i peptony, wydaje się bardzo prawdopodobne, że receptory H2 odgrywają najważ-niejszą rolę w regulacji czynności wydzielniczej żołądka.

Leave a Reply