postheadericon Pochodne imidazoliny

Pochodne imidazoliny (p. wzór 2.10) są obdarzone różnorodną aktywnością farmakologiczną. Do grupy tej są zaliczane poznane już leki pobudzające receptor a-adrenergiczny (np. nafazolina), a także omawiane leki porażające ten receptor. Należą też do niej, co jest strukturalnie bardziej zrozumiałe, leki pobudzające (np. betazol) i porażające (np. antazolina) receptor histaminowy (p. rozdz. 3).

Dwie pochodne imidazoliny mają praktyczne znaczenie jako leki a- -adrenolityczne: tolazolina (Tolazolinum hydrochloricum0, Pridazol, Pri- scol) oraz fentolamina (Phentolamin0, Regitine). Tolazolina i fentolami- na znacznie słabiej i krócej niż fenoksybenzamina hamują receptory a- -adrenergiczne, nie wpływając na receptory ($-adrenergiczne. Ponadto obie pochodne imidazoliny wywierają ważne praktycznie działanie „uboczne”, które nie jest związane z blokadą a-adrenergiczną, a mianowicie:

– 1) działanie typu sympatykomimetycznego na mięsień sercowy,

– 2) działanie typu parasympatykomimetycznego na przewód pokarmowy,

– 3) działanie typu histaminopodobnego na czynność wydzielniczą żołądka i obwodowe naczynia włosowate.

Leave a Reply