postheadericon Nadolol

Nadolol (Corgard, SQ 11725) – jego właściwości (3-adrenolityczne opisano w 1975 r,, jakkolwiek jego działanie przeciwarytmiczne znane było znacznie wcześniej. Wiele badań poświęcono tym właściwościom prze- ciwarytmicznym, a wyniki ich potwierdziły, że nadolol jest skutecznym lekiem p-adrenolitycznym we wszystkich typach niemiarowości, wynikających z nadmiernej katecholaminemii organizmu. Działanie przeciwarytmiczne nadololu jest 6-krotnie silniejsze niż propranololu. Nie wywiera działania depresyjnego na mięsień sercowy, może być więc podawany w ostrym okresie zawału,.któremu towarzyszą niemiarowości. Bio-, logiczny okres półtrwania nadololu w osoczu wynosi 10-12 h, co jest okresem 4-krotnie dłuższym niż po podaniu pojedynczej dawki propra- noiolu. Profilaktycznie nadolol jest stosowany w stanach stresowych, ka- techolaminemiach, wtórnych zawałach. Ze względu na długi czas działania może być podawany rzadziej niż propranolól.

Sotalol (Betacardone, Sotacor) jest słabym, ale jedynym „czystym” lekiem P-adrenolitycznym. Działanie receptorowe sotalolu jest ok. 10 razy słabsze niż działanie propranololu. Jest on całkowicie pozbawiony właściwości chinidynopodobnych, działania miejscowo znieczulającego oraz wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej. Powoduje stopniowy i długotrwały spadek ciśnienia krwi, zmniejsza siłę skurczu mięśnia sercowego, ekonomizuje jego pracę. Stosowany jest w chorobie niedokrwiennej serca (w dawce 240-480 mg/24 h), w nadciśnieniu tętniczym (w dawce 240-600 mg/24 h), w nadczynności gruczołu tarczowego (w dawce 120-240 mg/24 h).

Leave a Reply