postheadericon Leki porażające zwoje (ganglioplegica)

Niektóre syntetyczne zasady amoniowe i aminowe blokują zwojowy receptor cholinergiczny N bez wstępnej „nikotynowej” fazy pobudzenia. Związki te (ganglioplegiki) znalazły ograniczone zastosowanie jako leki, gdyż ich działanie jest zbyt drastyczne, a całkowite „wyłączenie” narządów, wewnętrznych spod kontroli układu autonomicznego rzadko może mieć uzasadnienie kliniczne.

Działanie ganglioplegiczne w zakresie układu krążenia przejawia się jako farmakologiczna sympatykotonia. Tętnice i żyły rozszerzają się, spada ciśnienie tętnicze, występuje zastój krwi żylnej, zmniejsza się minutowa objętość wyrzutowa serca. Dochodzi do omdleń ortostatycznych. Leki porażające zwoje są stosowane tylko w ostatniej fazie nadciśnienia utrwalonego. We wcześniejszych okresach choroby nadciśnieniowej nie stosuje się ich, gdyż zmniejszają przepływ krwi przez nerki. Niedokrwio- na nerka uruchamia układ renina-angiotensyna, co zwrotnie prowadzi do utrwalenia nadciśnienia. Działania niepożądane związane z podawaniem leków porażających zwoje w chorobie nadciśnieniowej wiążą się z farmakologiczną parasympatykotonią.

W zakresie narządów trzewnych, unerwionych przywspółczulnie, leki porażające zwoje powodują zmniejszenie motoryki przewodu pokarmowego, nieznaczne zmniejszenie jego czynności wydzielniczych, atonię pęcherza moczowego i macicy. Zastosowanie leków porażających zwoje w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, w kolkach, w dychawicy oskrzelowej jest ograniczone ich działaniem niepożądanym na układ krążenia.

Leave a Reply