postheadericon HISTAMINA I LEKI PRZECIWHISTAMINOWE

Histamina należy do amin biogennych, takich jak autakoid serotonina, hormon adrenalina lub neuroprzekaźnik acetylocholina. Wspólną cechą amin biogennych oprócz dużej aktywności biologicznej jest fakt, że powstają one w organizmie przez dekarboksylację biologicznie nieczynnych aminokwasów. Prekursorem histaminy jest, histydyna.

Histamina silnie kurczy mięśnie gładkie oskrzeli, dużych naczyń tętniczych, mięśnie gładkie jelit i żołądka, hamuje skurcze macicy, rozszerza naczynia włosowate, drażni zakończenia bólowe i pobudza czynność gruczołów wydzielania zewnętrznego przewodu pokarmowego. Ta różnorodność działania histaminy jest związana z pobudzaniem przez nią dwóch typów receptorów histaminowych Hi i H2. Skurcz małych oskrzeli czy mięśni gładkich przewodu pokarmowego wywołany przez histaminę odbywa się przez pobudzenie receptora Hi. Leki znoszące ten efekt zostały nazwane lekami blokującymi receptory Hi. Większość dotychczas poznanych leków przeciwhistaminowych należy do tej grupy. Inne efekty działania histaminy, jak pobudzanie gruczołów wydzielania zewnętrznego przewodu pokarmowego, odbywa się przez pobudzanie receptorów H2 W błonie śluzowej żołądka, jest znoszone przez nowo odkryte leki hamujące wybiórczo receptory H2. Hipotensja wywołana rozszerzeniem małych naczyń krwionośnych jest związana z pobudzeniem przez histaminę zarówno receptorów Hi, jak i H2 i może być zniesiona przez rów-noczesne podanie leków hamujących działanie obu receptorów.

Histamina występuje nie tylko w świecie zwierzęcym, lecz również w niektórych roślinach, np. w pokrzywie jest również wytwarzana przez bakterie.

Leave a Reply