postheadericon Epinefryna i norepinefryna

Epinefryna jest stosowana jako lek w postaci chlorowodorku (Epine- phrine0, Adrenalinum hydrochloricum). Epinefrina ulega rozkładowi w przewodzie pokarmowym i nie może być stosowana doustnie. Wstrzyknięta podskórnie wolniej się wchłania niż po podaniu domięśniowym. Najczęściej stosowaną pozajelitową dawką epinefryny jest 0,1-0,5 mg w roztworze w stężeniu 1 : 1000. Wstrzyknięcie epinefryny można powtórzyć w razie potrzeby po 15-20 min. Zewnętrznie na błony śluzowe i surowicze stosuje się roztwory epinefryny w stężeniu 1 : 10 000. W aerozolach do wziewów epinefrynę stosuje się w roztworze w stężeniu 1 : 5000 – w ilości 1 ml. Największa dawka jednorazowa epinefryny wynosi 1 mg, dzienna 4 mg.

Szerokie niegdyś zastosowanie kliniczne epinefryny jest stopniowo ograniczane, gdyż pojawiają się nowe leki, które wybiórczo pobudzają receptory a- lub f3-adrenergiczne i działają dłużej od epinefryny. Epine- fryna jest stosowana głównie ze względu na swoje działanie rozkurczające oskrzela, działanie kurczące i uszczelniające naczynia, a także ze względu na działanie nasercowe lub metaboliczne.

Epinefryna znosi skurcz oskrzeli w napadzie dychawicy oskrzelowej i w innych stanach bronchospastycznych, przynosi szybką poprawę w ostrych odczynach uczuleniowych na leki (np. na benzylopenicylinę) lub inne alergeny. Epinefrynę (0,2-0,5 mg podskórnie) stosuje się we wstrząsie anafilaktycznym również ze względu na jej działanie uszczelniające naczynia włosowate. Epinefryny nie stosuje się jednak we wstrząsie pochodzenia sercowego oraz w tych postaciach wstrząsu, w których endogenny układ adrenergiczny znajduje się w stanie znacznego pobudzenia.

Leave a Reply