postheadericon Angiotensyna II

Zaburzenia regulacyjne układu renina-angiotensyna I-konwertaza- -angiotensyna II-aldosteron w połączeniu z niedoczynnością układu pro- staglandynowego rdzenia nerki (p. rozdz. 3.5.2) odgrywają prawdopodobnie istotną rolę w patogenezie choroby nadciśnieniowej.

Działanie farmakologiczne i zastosowanie. Angiotensyna wstrzyknięta dożylnie człowiekowi w dawce 0,5 mg/kg wywołuje krótkotrwały wzrost ciśnienia krwi, ponieważ jest szybko rozkładana przez angiotensynazę. Angiotensynę stosuje się zwykle w ciągłym wlewie dożylnym z prędkością 0,01-0,2 ^g/kg/min, w całkowitej dawce 2,5-5 mg.

Angiotensyna podana we wstrząsie wywołuje wzrost ciśnienia krwi podobny do tego, który można uzyskać po dożylnym wlewie 20-40 razy większej dawki norepinefryny. Angiotensyna w przeciwieństwie do nor- epinefryny nie pobudza receptorów a-adrenergicznych serca, co z jednej strony jest zjawiskiem korzystnym, gdyż nie występuje arytmogenne działanie endogennych amin katecholowych (adrenalinemia), z drugiej jednak strony jest zjawiskiem niekorzystnym – angiotensyna bowiem zwiększa opór obwodowy, zmniejsza pojemność łożyska żylnego przez skurcz pojemnościowych naczyń żylnych i zmusza mięsień sercowy do dodatkowego wysiłku bez jednoczesnej aktywacji jego metabolizmu i wydolności mechanicznej. Przeciwnie angiotensyna wywołuje skurcz naczyń wieńcowych, co zwłaszcza po dużych dawkach może prowadzić do ostrej niewydolności i niedotlenienia mięśnia sercowego.

Leave a Reply